Afazja

Całościowa lub częściowa utrata mowy spowodowana uszkodzeniem struktur mózgowych. Chory ma kłopoty z rozumieniem oraz nadawaniem mowy a także z ponownym nauczeniem się języka.
Przyczyny uszkodzenia mózgu mogą być różne: udary mózgu, wylewy krwi, zatkanie zakrzepem tętnicy,pęknięcie naczynia krwionośnego, zniszczenie tkanki mózgowej poprzez urazy czaszki, nowotwory i ropnie.
Bezpośrednio po uszkodzeniu mózgu i w ciągu pierwszych dni występują: zawroty głowy, mdłości, niedowłady, porażenia jednej połwy ciała, utrata mowy i rozumienia. Stopień nasilenia się tych objawów, ich forma i szybkość cofania się zależy od miejsca uszkodzenia, od wielkości, wieku pacjenta i wielu innych czynników. Rehabilitacja zazwyczaj jest długotrwała i cofanie się objawów następuje powoli.
Uszkodzenie mózgu może wywołać nie tylko zaburzenia mowy ale także zaburzenia pamięci,uczuć,zaburzenia ruchów artykulacyjnych (trudności w ułożeniu ust,języka potrzebnych do wypowiedzenia konkretnej głoski), zaburzenia w analizie bodźców zewnętrznych (rozpoznawanie przedmiotów,kategoryzowanie),zaburzenia czucia (dotyku,bólu),zaburzenia orientacji przestrzennej,orientacji we własnym ciele,zaburzenie pisania,czytania,w operowaniu liczbami.

Afazja u dzieci

Afazja występująca u dzieci róni się od afazji u osób dorosłych. Zaburzenia zależą od wieku dziecka, od stadium rozwoju jego mowy i od stopnia przyswojenia umiejętności pisania i czytania.
Dzięki większym możliwościom występowania kompensacji w formie nowych układów czynnościowych afazja szybciej się cofa. Pewne ślady jednak zostają w mowie i psychice dziecka ze względu na to, że mowa rozwijała się w niekorzystnych warunkach.
Uszkodzenie mózgu może nastąpić poprzez uszkodzenie czaszki (urazy), choroby zakaźne (odra, ospa, krztusiec, płonica, błonica, grypa), przez nowotwór, chorobę Heinego-Medina lub zapalenie opon mózgowych. br /> Jeżeli uszkodzenie struktur korowych nastąpiło przed rozwojem mowy u dziecka mamy do czynienia z alalią a nie z afazją. U. Parol (1989) na podstawie swoich badań (wywiadów z rodzicami, zapisów w książeczkach zdrowia - skali Apgar) ustaliła, że: pierwotne przyczyny alalii (czyt.: afazji, dysfazji rozwojowej) mogą być wrodzone (dziedziczne) i nabyte. W tej drugiej grupie autorka wyróżnia następujące przyczyny:

W praktyce logopedycznej wszelkie przypadki, które można wiązać z patologią mózgu, wykluczając opóźnienie rozwoju umysłowego, głuchotę, autyzm i nie obserwuje się niedowładów lub porażeń w obrębie aparatu wykonawczego mowy, mogących stanowić bezpośrednią przyczynę upośledzenia rozwoju mowy i właściwie trudno jest ustalić ich przyczynę:

Rokowania:

Afazja rozwojowa

Afazja nabyta

Wczesna terapia pacjentów z afazją.

Wczesna rehabilitacja to wszelkie działania niefarmakologiczne, podejmowane w ciągu pierwszych kilku tygodni od wystąpienia objawów przez fizjoterapeutów, logopedów czy psychologów jak i przez odpowiednio przygotowany personel oddziału, w którym chory przebywa w czasie zachorowania, zmierzające do jak najszybszego i najpewniejszego usprawnienia chorego z afazją. Ma ona na celu uzyskanie maksymalnej sprawności ruchowej i samodzielności w czynnościach życia codziennego, zapobieganie powikłaniom wynikającym z unieruchomienia chorego, zmniejszenie ryzyka pojawienia się patologicznych wzorców ruchowych, wcześniejszy powrót funkcji psychomotorycznych, poprawę samopoczucia pacjenta. W początkowym okresie po uszkodzeniu mózgu istotne jest stosowanie metody pobudzania oraz metody tzw. uprzedzania, które przyspieszają powrót wszystkich czynności mowy. Umiejętne pobudzanie chorego do prób porozumiewania się i właściwe organizowanie jego aktywności zapobiega zmianom psychogennym.
U niektórych afatyków zaburzenia mowy cofają się do pewnego stopnia samoistnie (w okresie 1-3 miesięcy), bez terapii logopedycznej. Zdarza się to w sytuacjach, kiedy poza trwałym uszkodzeniem pewnych okolic mózgu - były uszkodzenia przejściowe spowodowane, np. obrzękiem, zaburzeniami w krążeniu krwi, albo obniżeniem pobudliwości komórek nerwowych i przewodzenia synaptycznego.
Terapię mowy można rozpocząć dopiero wtedy, gdy ustąpią ostre objawy choroby, która wywołała afazję. Zajęcia logopedyczne można rozpocząć gdy chory skupia wzrok na logopedzie i nawiązuje, choć bez większej ochoty, kontakt, interesuje się otoczeniem. Początkowo zajęcia powinny być krótkie (kilkuminutowe). Czas reedukacji można stopniowo wydłużać, ale - w zależności od samopoczucia chorego - należy robić krótkie, dość częste przerwy dla odpoczynku. W dalszej fazie ćwiczenia mogą trwać do 45 minut dziennie przy częstotliwości 3-4 razy w tygodniu, a nawet codziennie.
W zależności od rodzaju oraz głębokości zaburzeń dobierane są techniki terapeutyczne i wyznaczany jest sposób komunikowania się z chorym. Najbardziej podstawowym zadaniem w tym okresie jest przywracenie zdolności do rozumienia przez chorego, choćby globalnie, wypowiedzi do niego kierowanych.
Przy cięższych postaciach afazji pomoc logopedy jest niezbędna i reedukacja trwa do 2-3 lat i dłużej, a mowa może nie osiągnąć poprzedniej doskonałości; może być powolna, o uproszczonym stylu, mogą też pozostać� pewne trudności w rozumieniu.


Rozwój mowy

Najczęściej zadawane przez rodziców i opiekunów pytania ...

Nasza klinika

Profilaktyka

Każdy rodzic powinien mieć świadomość, że do poważnych wad zgryzowych oraz wad wymowy prowadzą ...

Wspomaganie mowy

Aby prawidłowo i z sukcesem wspomagać rozwój mowy należy postępować wegług wskazówek ...

Opóźniona mowa

Prosty opóźniony rozwój mowy, zwany też samoistnym opóźnieniem rozwoju mowy (SORM) ...

Mutyzm

Mutyzm wybiórczy jest zaburzeniem lękowym wieku dziecięcego i charakteryzuje się ...

Afazja

Afazja - całościowa lub częściowa utrata mowy spowodowana uszkodzeniem struktur mózgowych ...